KOWALSKI Jacek

Urodzony 5.05.1950r. w Ostrowie Wielkopolskim, publicysta prasowy i radiowy. Po ukończeniu Liceum Ogólnokształcącego, w 1968r. rozpoczął studia handlu morskiego na wydziale ekonomicznym Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Aresztowany 16 grudnia 1970r. podczas rewolty robotniczej na Wybrzeżu i uwięziony w obozie w Wejherowie, gdzie przebywał do 8 stycznia 1971r. Po uwolnieniu relegowany z uczelni za "działalność antysocjalistyczną i antypaństwową". Nie mogąc znaleźć zatrudnienia w kraju wyjeżdża do NRD, gdzie podejmuje się różnych zajęć; m.in. palacza w kotłowni i robotnika rolnego we wschodnio-niemieckim PGR. W latach 1972-1976 studiuje germanistykę na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Inwigilowany przez bezpiekę opuszcza Polskę w lipcu 1976r i poprzez Francję trafia do Niemiec, gdzie otrzymuje azyl polityczny i przebywa do chwili obecnej. Działacz niepodległościowy, polityczny i społeczny. Pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji w strukturach legalistycznych Rządu RP na Obczyźnie. Od 1986r wiceprzewodniczący Oddziału Rady Narodowej (emigracyjny parlament) w Niemczech. Od 1977 r. - działającej na emigracji Polskiej Partii Socjalistycznej, od 1993 przewodniczący Centralnego Komitetu Zagranicznego PPS. W latach1978-1994 współpracownik Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Publikuje w "Dzienniku Polskim" i "Tygodniu Polskim" w Londynie, a także w wielu innych pismach emigracyjnych. Członek redakcji, a później redaktor naczelny pisma PPS "Przemiany" (1974-1987) i niemieckojęzycznej wersji "Die Wende" (1980-1983), współwydawca i redaktor pisma Zjednoczenia Polskich Uchodźców w Niemczech (ZPU) "Rodak" (1972-1983). Od kwietnia 2001 roku współpracownik redakcji "Biuletynu Bawarskiego", pisma Stowarzyszenia na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego. Członek SDP - Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i IFJ - Międzynarodowej Federacji Dziennikarzy.
Informacje: Jacek Kowalski, Monachium, styczeń 2003 r.

OSIEDLE LUDWIGSFELD

Minęła 50-ta rocznica powstania monachijskiego osiedla Ludwigsfeld. Osiedle to zbudowano na miejscu zlikwidowanego po zakończeniu działań wojennych obozu pracy dla robotników przymusowych z Polski, Francji, Holandii, Rosji, Ukrainy i Białorusi.
Znaczna część robotników przymusowych, których państwa znalazły się w strefie wpływów ZSRR, po oswobodzeniu Bawarii przez wojska amerykańskie, zamieszkała na tym osiedlu. Osoby te, uznane po wojnie za tzw. "heimatlose Ausländer" (bezpaństwowcy), nie chciały wracać do swoich zniewolonych krajów i pozostały w Monachium. Ciekawostką jest, że wielu z nich legitymuje się jeszcze do dziś tzw. paszportem "nansenowskim", wydawanym po zakończeniu II wojny światowej osobom korzystającym z praw Konwencji Genewskiej z 1950 roku.
W Ludwigsfeld mieszkało czasowo lub na stałe wielu znanych polskich działaczy emigracyjnych, m.in. członków Zjednoczenia Polskich Uchodźców w Niemczech z wieloletnim przewodniczącym IV Okregu i wydawcą pisma "Rodak", Eugeniuszem Pietraszewskim na czele.
Dzisiaj na osiedlu Ludwigsfeld mieszkają jeszcze świadkowie wojennej gehenny obok młodszych powojennych już pokoleń. Osiedle posiada własny klub sportowy, w którym ćwiczą młodzi sportowcy. Choć posiadają paszporty niemieckie są potomkami polskich, rosyjskich i ukraińskich robotników przymusowych przywiezionych przed laty do Monachium.
Jacek Kowalski
"Biuletyn Bawarski" 2000, nr 5.