Hadrysiewicz Anna

Urodzona 12.05. 1957 r. w Łodzi, dziennikarka. Studiowała prawo na Uniwersytecie Łódzkim. W czasie studiów współpraca z redakcją ”Słowa Powszechnego” . Zaangażowana w działalność NZZ „Solidarność” (od 1980). Chcąc uniknąć inwigilacji, przystąpiła do „Działu Łączności z Czytelnikami” redakcji warszawskiej „Słowa Powszechnego” (1981). Członek, założonej przez Marka Millera w Łodzi, „Pracowni Reportażu”. W wyniku tego - wydane w 1985 r. zbiory reportaży, drukowane m.in. w piśmie „Reporter” i praca współautorska „Kto tu wpuścił dziennikarzy” . Praca w tygodniku „Radar” w dziale reportażu (1985-1987). Od 1987 r. - w Niemczech Zachodnich, mieszka w Berlinie. Współpraca z periodykiem „Pogląd” (1987-1990), teksty zamieszczała w dziale „Kultura”. Współpraca z Polsko-Niemieckim Towarzystwem Literackim „WIR” (Vereins zur Förderung Deutsch-Polnischer Literatur „WIR ) w Berlinie (od 1994). W edycji literackiej „WIR”- redaktor w dziale reportażu i wywiadu. Współpraca z pismem „Akcenty” ( Berlin). Autorka artykułów biograficznych.   Twórczość: współautorka zbioru reportaży: Kto tu wpuścił dziennikarzy, Warszawa [b.r.w] wydanych w serii Express reporterów; Filmówka, Warszawa, [b.r.w.]; publikacje w prasie: „Pogranicza”, „Pogląd”, „Radar”, „Reporter”, „Słowo Powszechne”, „WIR”.

  Informacje: Pogranicze” 1998, nr 2; NRD-PRL - Literatura niezależna, „WIR” 1996, nr 3. A. Hadrysiewicz, Berlin, lipiec 2008.


Fragment tekstu: O teatrze, którego nie ma, „Pogranicze” 1998, nr 2

  W Berlinie nie ma polskiego teatru. Nie ma też polskiej szkoły ani polskiej księgarni. Polska kultura w Berlinie nie ma instytucjonalnych ram porównywalnych z niemiecką scenerią. A jednak dzieci uczą się w wynajętych salach języka polskiego, historii, geografii a polscy aktorzy tworzą teatr według szkoły Stanisławskiego, Grotowskiego, kantora, Szajny. Andrzej Woron jest malarzem i scenografem. Do Berlina przyjechał w 1982 roku na zaproszenie Henryka Baranowskiego. Jak wynika z istniejących zapisków dotyczących polskiej emigracji w Berlinie, Baranowski był pierwszym reżyserem, który zakotwiczył polskie aktorstwo w berlińskim środowisku teatralnym. Najpierw jako wykładowca w szkole teatralnej na Kreuzbergu - Die Etage, gdzie wystawił w 1981 r. „Pokojówki” Geneta, a wkrótce potem - w utworzonym również na Kreuzbergu teatrze - w Transformertheater. Wystawiono w nim m. in. sztuki: „Stara Kobieta wysiaduje” Różewicza, „Zamek” Kafki, „Operetka” Gombrowicza. Baranowski stał się wodzirejem szkoły polskiego teatru wśród adeptów niemieckiego aktorstwa. Wspólnie z Ośrodkiem Kultury Bethanien na Kreuzbergu, utworzył Międzynarodowe Seminarium Reżyserii , Teatru i Filmu. Wykładowcami byli m.in. Tarkowski, Wajda, Lubimow, Holland, Kieślowski.